„Na spotkaniach padają głównie odpowiedzi - pytań prawie nikt nie zadaje"
„Gdy ktoś pyta, brzmi to jak podważanie"
„Utknęliśmy z tematem i kręcimy się w kółko"

Ale są też zespoły, które przychodzą z apetytem: „Chcemy zadawać pytania, które otwierają np. rynek, klienta, rozmowę - zanim zrobi to konkurencja. Ale nie chodzi o wyuczone sztuczki ale psychologię i sprawdzone narzędzia".

A ja zbieram dobre pytania od lat - piszę o nich zresztą książkę - i to szkolenie jest moim ulubionym sposobem dzielenia się tą kolekcją. I wiedzą, jak to może działać i dawać efekty.

Myślenie pytaniami to sprawność używania pytań jako narzędzia pracy umysłowej: do otwierania tematów, schodzenia do założeń, wychodzenia z impasu i prowadzenia rozmów, po których ludzie myślą, a nie zgadują. Pytanie jest tu jednostką myślenia - często cenniejszą niż odpowiedź, bo dobra odpowiedź na złe pytanie nic nie naprawia. I czym to nie jest: ani techniką small talku, ani przesłuchiwaniem ludzi, ani sokratejskim popisem. Chodzi o pytania, które pracują — dla lepszego zespołu, dla decyzji, dla rozmowy.
Zobacz więcej w naszej rozmowie na temat pytań katalitycznych i twórczych.

Prowadzi je osoba, która pytaniami zajmuje się obsesyjnie ;-) - zbieram je, kolekcjonuję, piszę o nich książkę, a „A co, jeśli...?" mam niemal w podpisie. Do tego evidence based (badania nad pytaniami i decyzjami) i moja praktyka trenerska: pytania to narzędzie, którym pracuję na każdej sali, więc uczę z własnego warsztatu, nie z cudzej prezentacji.

Zdaniem uczestników m.in.:

„Burza pytań na naszym utkniętym temacie: piętnaste pytanie odblokowało sporo więcej niż do tej pory"
„Zrozumiałam, że jako szefowa za szybko odpowiadam i że tym uczę ludzi czekania zamiast myślenia"
„Ta Twoja kanwa definicji problemu z pytaniami - nie było to łatwe rozkminić ale teraz pracuję na tym"
„Myślałem, że umiem pytać. Umiałem przesłuchiwać"
„Zaczęłam kolekcjonować pytania - mam już swoją listę na trudne spotkania, których się bałam kiedyś..."