Krytyczne myślenie od lat siedzi w czołówce list kompetencji przyszłości (np. WEF, McKinsey), ale powód praktyczny jest bliższy: koszty jego braku firma zwykle już ponosi, w decyzjach do odkręcania i projektach rozwiązujących nie ten problem.

A odkąd obok zespołów pracuje AI, skróty myślowe dostały turbodoładowanie - badania z lat 2025–2026 sugerują, że intensywne korzystanie z AI może osłabiać kompetencje poznawcze, co bywa widoczne dopiero, gdy narzędzia zabraknie.

Jest też druga strona: to po prostu satysfakcjonująca kompetencja. Zespoły, które ją trenują, opisują to jako „dodatkowy silnik do myślenia" - rozmowy robią się ciekawsze, argumenty mocniejsze, a niezgadzanie się przestaje kosztować relacje. Dlatego ten temat świetnie działa także w programach talentowych i na wyjazdach rozwojowych - jako inwestycja w przyszłość, nie tylko naprawa problemu.

Krytyczne myślenie to sprawność sprawdzania jakości rozumowania - pytanie o założenia, źródła i o to, czy wnioski trzymają się faktów. Także wtedy, a może zwłaszcza wtedy, gdy rozumowanie jest nasze własne.

I ważne zastrzeżenie, bo to najczęściej mylona kompetencja w firmach: krytyczne myślenie to nie krytykowanie.

Ja nazywam je życzliwym sceptycyzmem - jego celem nie jest złapanie kogoś na błędzie, tylko wspólne zobaczenie więcej. Sceptycyzm bez życzliwości robi się cynizmem; życzliwość bez sceptycyzmu - bywa że naiwnością.

Dla uczestników: drukowany Narzędziownik z metodami przetestowanymi na sali i umiejętność, którą zabiera się też do domu - bo np. fakty od interpretacji warto oddzielać nie tylko w pracy.

Dla zespołu: wspólny język („fakt czy interpretacja?" zaczyna krążyć samo) i przećwiczone na sali realne przypadki - czyli kawałek prawdziwej pracy zrobiony przy okazji.

Dla liderek i liderów: mniej decyzji do odkręcania i rozmowy, w których niezgoda buduje zamiast ranić.

Dla HR i zarządu: kompetencja, która zostaje w organizacji i pracuje dalej bez kolejnych faktur - plus np. plan wdrożenia z właścicielem i terminem, czyli konkret do pokazania po projekcie lub plan dalszej pracy uczestników (m.in. Mastermindy, praca z nawykami itd.).

Zdaniem uczestników m.in.:
„Najbardziej zapamiętałam z drabiną wnioskowania i reinterpretacją myśli: banalne, a od miesiąca łapię się na tym w każdej dyskusji"
„Bałem się, że będzie o logice i sylogizmach - a było o moich wtorkowych spotkaniach :-)"
„Pierwsze szkolenie, po którym naprawdę używamy materiałów - Narzędziownik leży na stole, nie w szufladzie, robię xero ludziom z zespołu."
„Życzliwy sceptycyzm to było odkrycie: można się nie zgadzać i nie robić sobie wrogów"
„Po tygodniu mój zespół sam zaczął pytać «to wiemy czy nam się wydaje?» - i to chyba najlepsza recenzja, dzięki Aga!"

Życzliwy sceptycyzm - autorskie ujęcie, które zdejmuje z krytycznego myślenia łatkę krytykanctwa i czyni je kompetencją zespołową, nie indywidualną bronią.

Evidence based, które da się sprawdzić: za wieloma narzędziami (kontr-intuicyjnymi często) stoją badania, które potrafię wskazać.

Ponad 20 lat mojej pracy w biznesie po Waszej stronie biurka - uczę o spotkaniach, na których sama siedziałam.

Atmosfera szkolenia :-) Jest konkret, jest praca, jest sens.

I narzędzia, które zostają: projektuję szkolenia wokół tego, co po nich zostaje, nie tylko wokół tego, co się na nich dzieje.

Efekty - wielu uczestników, którzy wdrażają poznaną wiedzę i metody w swoją pracę. Bo wiedzą dlaczego warto i jak to działa.

Ostatnie 3 lata to ponad 150 osób przeszkolonych z krytycznego myślenia w jednej z największych organizacji finansowych w Polsce (bank). Zobacz więcej w bio →

Pracowałam i pracuję z biznesem. Skończyłam MBA (a także uczyłam na tych studiach), jestem także psychologiem (specjalizacja psychologia społeczna i poznawcza - w nurcie evidence-based). Projektuję i pracuję w programach rozwojowych firm. Nie teoretyzuję o krytycznym myśleniu, ale przekładam to na efekty dla ludzi i biznesu.

Pytania, które słyszę często przy tym temacie.

Czy to nie będzie szkolenie z krytykowania?
Nie - i to pierwsza rzecz, którą ustalamy na sali. Zespoły wychodzą z narzędziami do niezgadzania się bez kosztu relacji.

Ile w tym teorii?
Tyle, ile trzeba, żeby zrozumieć mechanizm. Pracujemy na przykładach z Waszego świata.

Online czy stacjonarnie?
Oba formaty; choć warsztat na realnych wyzwaniach działa lepiej stacjonarnie i więcej rozmów (a przez to wspólnych refleksji) mamy na żywo niż online.

Dobra praca rzadko zależy od jeszcze jednej techniki. Zależy od tego, jak się myśli.